Knuffels en ballonnen

Inmiddels zijn we ruim vier en een halve maand verder. Ik ben van gesloten naar open gegaan sinds een week of drie en dat is dan ook de enige vooruitgang. Afgewezen voor een behandeling, artsen, psychologen en psychiaters die niet weten wat ze met je aan moeten en ondertussen moet ik maar 'gewoon' door gaan. Maar wat is gewoon eigenlijk en hoe moet je gewoon zijn. Gewoon goed genoeg om ergens in behandeling te kunnen, ergens aan te kunnen werken en gewoon te kunnen worden.

Lees verder...

Gesloten deuren

En daar zit je dan weer, de gesloten afdeling. Muren die op je af komen, constante verveling en in een waas de dag door komen. Vijf weken lang is dit mijn leven, alles wat je denkt op te bouwen wordt weer onderuit gehaald en het is een constant gevecht tussen niet beter durven worden, maar wel beter moeten worden om nog iets van een leven te kunnen hebben. Kortom; het is weer feest. Lees verder...

Terug van weg geweest

Letterlijk terug van weg geweest, want sinds bijna twee maanden ben ik na een opname van zes maanden bij Scelta weer thuis beland. Niet omdat het zo goed ging, want door toenemende problematiek die ze daar niet konden behandelen moest ik de keuze maken om te stoppen. 

Nu twee maanden later, twee diagnoses rijker en vele sh*t momenten later zit ik in een nog slechtere situatie weer thuis. Het lijkt me ook allemaal niet echt gegund te worden. 

Lees verder...

Een uur

En daar zit je dan. In een te kaal kamertje met een te groot bureau. Een student psychologie in de bureaustoel, een patiënt psychiatrie in de stoel naast het einde van het bureau. 'Ik moet je nog een paar vragen stellen' zei hij terwijl hij het uitgeprinte verslag met allerlei moeilijke woorden naast zich had liggen. Nog meer vragen... altijd maar vragen. Lees verder...

Het einde...is er nog lang niet

Het is al een hele tijd geleden dat ik op mijn blog geschreven heb. Geen idee hoe lang precies, ik ben simpelweg te lui om dat na te kijken en uit te rekenen. Het lukte niet om een blog te schrijven; hoe kon ik over mezelf schrijven als ik niet meer weet wie ik ben en wat ik heb gedaan? Niet dat dat nu beter gaat, maar een poging wagen kan altijd. Lees verder...

De verteller

Ken je dat, zo'n stem in je hoofd die alles laat klinken alsof het in een boek geschreven staat. Hoogstwaarschijnlijk is het een van mijn psychische mankementen, maar het begint nu wel onhoudbaar te worden. Iedere dag alsof ik buiten mijn lichaam sta en volledig in verhaal vorm mijn leven onderga. Maar altijd blijft het het verhaal van een ander...

Lees verder...

Radio stilte

De dagen gaan voorbij en daar is alles mee gezegd. Ik heb mijn diepte punt alweer bereikt en ik begin langzamerhand nu weer op te krabbelen. Alleen het enigste wat ik voel is radio stilte. Lees verder...

Eindeloze vragenlijsten

Het fijne aan iedere nieuwe opname is dat je eindeloze vragenlijsten mag invullen over hoe geweldig je leven er nu uit ziet. Tenslotte zijn we zo gelukkig dat een deprimerende vragenlijst meer of minder geen enkel verschil maakt... Lees verder...

De eerste dagen

En daar zit ik dan in mijn eerste echte week. Lam gelegd door alle indrukken, twijfels en emoties kom ik de dagen en avonden toch nog door. Want zelfs hier gaat de zon weer onder. En komt ook weer op... Lees verder...

Bodemloze leegheid

En dan is het bijna zo ver. Aanstaande donderdag oriëntatiedag bij Scelta... Van mij hoeft het niet meer, al niet meer sinds ik wist dat ik mocht komen, maar het is me pijnlijk duidelijk gemaakt dat dit eigenlijk de enigste optie is. Lees verder...

Een flikkerend lichtje

Je kunt dit wel een week noemen die erg veel turbulentie bevatte. Ik ging van hot naar her, emotie in emotie en je weet hoe dat gaat... FEEST! Maar na een groot dieptepunt hoorde ik eerder dan verwacht nieuws van Scelta. Lees verder...

Dacht het dus niet

Afspraak na afspraak is er met me gemaakt, regel na regel opgelgd, belofte na belofte gedaan... Maar ik was kapot van binnen, alles kon me rug op. De afspraken, de hulpverlening en ook maar enige hulp die me geboden werd sloeg ik keihard af. Ik werd toch niet geholpen. Lees verder...

Wachten tot de zon opkomt

Vele telefoongesprekken later met je behandelaar, de Bruggroep gehad en een weekend wezen logeren en dan komt het weer keihard binnen; ik kan niet normaal functioneren in deze verknipte wereld. Donker is het zelfs overdag; de zon heb ik in geen tijden meer gezien. Lees verder...

De ergste weken van je leven

Met pijn in mijn hart zat ik op de bank met mijn favoriete verpleegster te praten op de laatste avond die ik nog in de kliniek door zou brengen. Mijn bordi-maatje was al naar huis en ik was helemaal alleen. 'Dit zullen de ergste weken van je leven worden' was wat ze me vertelde. En ook vanavond weer toen ik de TOR gebruikte kwam ze daar op terug. En ik moest haar wel gelijk geven; dit zijn de ergste weken uit mijn leven, erger dan dit kan het niet worden. Lees verder...

De laatste uurtjes

Daar zit je dan. Eén dag uitstel gekregen, maar vandaag is het zover; ik moet met ontslag... Lees verder...

Standje overleven

Welkom in 2014. Wat precies hetzelfde voelt als 2013. Waar ik me nog net zo rot voel. Waar ik nog steeds niet beter ben. Waar iedereen ineens goede voornemens gaat hebben die toch nooit uitkomen. En vooral; waar wij hier allemaal zo verdrietig van worden, die stomme, neppe glimlachen, voornemens en positiviteit.

 

Lees verder...

Afstand en nabijheid

En daar zit je dan met je goede gedrag en radeloos over wie je wel of niet kan vertrouwen. Verhalen van de een over de ander en diagnoses die aan mensen worden geplakt. Bedoeld hij het nou goed, zijn we nou bevriend of ligt het aan de psychische stoornissen van ons beide. Door de borderline heb ik grote moeite met afstand én nabijheid. Ik kan het niet aanzien als mijn maatje met iemand anders staat te praten: jaloezie, twijfel en onmacht nemen de overhand en voor je het weet ben ik zo onzeker dat ik weer dichtklap.

 

Lees verder...

Net als in de film

Na dagen tegen de kerst te hebben opgezien was het dan eindelijk toch zover; de geweldige kerstdagen begonnen.

Na afscheid te hebben genomen van mijn groepsgenootjes moest ik er toch aan gaan geloven. De film 'Surviving christmas' was wel op zijn plaats. 

Lees verder...

Op weg naar het weekend

Ik denk dat weinig mensen beseffen dat het weekend ook enorm moeilijk kan zijn voor sommige mensen en hier heerst een soort angstvirus over die drie dagen. Niemand wilt naar huis, ziet op tegen het weer alleen zijn, het zelf moeten doen en de grote boze buitenwereld. En dat te midden van mensen die blij zijn dat het vrijdag is, die feest vieren, blij zijn en gezellig met elkaar afspreken. Voor ons is dat eng, onvoorspelbaar en niet te begrijpen.

Lees verder...

En daar zit je dan

Eindeloos heen en weer gestuurd en diagnose na diagnose hakte er iedere keer weer in. Psycholoog na psychiater, intake na intake en een overvloed aan informatie; de hulpverlening is nog niet alles.
En uiteindelijk hield het op, ging het mis. Ik kon niet meer, mijn hoofd zat vol en de gedachten en emoties vlogen alle kanten op. De borderline won...

Lees verder...